กลับมาบ้าน ก็มาทำจุ๊กจิ๊กๆ ไปตามเรื่องตามราว
ปั่นงานราชบ้าง นั่งเล่นบ้าง
หลังๆชักเบื่อๆเซ็งๆแฮะ กลับมาคิด เออไม่ค่อยได้วาดรูปของตัวเองเลยนิ
นั่งคิดอยู่นานคิดไม่ออกว่าวาดไรดี
กลิ้งไปกลิ้งมา งึม.....งึม.....
เหลือบไปเห็นบัตรเติมเงินโทรศัพ ที่เก็บไว้เพราะสวยดี
เป็นรูปนกน่ารักช่วยกันทำรัง
"เอาล่ะวาดดราฟ รูปนี้ละกัน"
เริ่มมานั่งวาดๆไป พึ่งมาเห็นว่า
อ่าว ตั้งค่ารูปผิด รูปเล็ก ซะงั้น
แต่ก็วาดไปมากแล้วเลยหันกลับไม่ได้
นอกจากต้องทำให้เสร็จ เอิ๊กๆ T [] T;
ตอดเล็กตอดน้อยกินเวลาไปซะ2-3วันซะงั้นกับรูปเล็กๆแบบนี้
บางทีดูๆ มันก็แฝงความหมายอะไรได้แยะ (เหมือนคิดไปเอง)ฮา
.
.
ตอนที่กำลังจะพิมพ์ต่อ เหลือบไปเห็นโฆษณา TOT (ทีโอที ไม่ใช่ ทำอีโม นะ ฮา)
เกี่ยวกับ ลูกสาวที่เสียใจโทรหาพ่อด้วยโทรศัพสาธารณะ
แต่ไม่ใช่ประเด็นที่ทำให้เราติดใจที่ทำให้เราหยุดหันไปฟัง
คือ ประโยคที่พ่อให้ข้อคิดกับลูก ประมาณว่า
.
ความรักแม้จะมีปัญหา แต่ก็สามารถแก้ได้ด้วยการพูดคุย
การที่คน2คนเข้าหากันเพื่อที่จะพูด
การพูด ที่มาจากใจ
พูดคุยด้วยความจริงใจนั้น จะช่วยให้ทุกอย่างมีทางออก
และทำให้อะไรๆดีขึ้นมาได้
...
..
.
โอ้ อานะ
อืม เข้าใจคิด แต่ไม่ซึ้งเศร้าเท่าโฆษณาประกันชีวิตหรอก เล่นเอาน้ำตาไหลพลาก
แต่นี้ให้ข้อคิดดีเหมือนกัน หุๆ
สาธุ
.
.
